De deelnemers

 

 strofe 4.

Met harde woorden kunnen we onze vrienden krenken

we kennen ze, van nickname en profile.

Een koningslied zouden we onze nieuwe koning schenken  

voor ons saamhorigheidsgevoel. O W wat was dat geil.

't is mienskip, letterlijk gemeenschap, nu aan het cultureel geklún verbonden 


 ______________________________________________________________________________________________

Zie hier het gehele OBA nieuwjaarsgedicht 2014.


1. Pastuiven  http://pastuiven.wordpress.com/2014/01/01/openingsstrofe-oba-nieuwjaarsgedicht-2014/
              Recalcitrant als ik ben, noem ik het Openbare Hoererij;
              dat spastische happy slapping getwitter met ego selfies.
              Op die manier met je ding participeren in de maatschappij,
              vol phubbende bespioneerde FB drooggeilers, is onkies.
          Staakt subiet socialbesitas selfie swaffelen! Sela!

2.René Louman http://www.dagboekvaneenfotogek.nl/2014/01/mijn-wens-voor-2014/
             Alle ego’s naar de Dela
             De collectieve masturbatiemaatschappij geslecht.
             Samen, ware liefde, géén toneel ja.
             Wij doen ons vóór, bestaan niet echt.
        Terug naar de bron, dat zal ons leren

3.André de Raaij  http://www.christianarchy.nl/2014/01/participatiemaatschappij-een.html
             Maar zal dit het wantij doen keren
             Van woordgedrochten van het type
             Meeloopmarathon, waterzwemmen, vruchtenperen?
             Neen, de olmen zijn geen iepen!
         Verknutselt taal, beperkt het denken!

4.Babbelegoegje  (u bevindt zich hier)
          Met harde woorden kunnen we onze  vrienden krenken
          we kennen ze van nickname en profile.
          Een koningslied zouden we onze nieuwe koning schenken 
          voor ons saamhorigheidsgevoel, O W wat was dat geil.
     't Woord mienskip , leterlijk gemeenschap, nu aan 't cultureel geklún verbonden

5.Simen Vrederat  http://hardslag.emkasharp.nl/vrederat/2014/01/05/strofe-5-oba-nieuwjaarsgedicht-2014/
          verplicht monopoly, geen ganzen meer, niet in een put teruggevonden
          sloeg ik mijn beurten over, en ik zag naar wie de kansen gingen
          ik werp de eerste stenen naar... - al ben ik niet zonder zonden -
          de makers van het spel - participeren nooit -  wel mededingen
      wie ons het hardst beroept heeft ons het meeste nagelaten
.

6. Svara http://svaragedichten.wordpress.com/2014/01/06/nieuwjaren-met-oba-2014/
        Luchtkastelen, zelfverrijking door dat joviale prietpraten.
        Leen je heilige koe wat vaker uit, jij toffe peer
        neem een onsje minder botox, stop je zelf te verlaten.
        Ga weer leven, geef die handdruk terug, én naar vermogen meer.
     Heb toch dát vertrouwen, durf dát beetje risico te nemen.

7.Timmerark http://timmerark.wordpress.com/2014/01/07/nieuwjaarsgedicht-met-oba-7de-strofe/
        Van die schaamteloosheid krijg je spontaan exanthemen
        De rechtse vinger in de linkse kont is dat waar wij voor kozen?
        Door die wurgdans van de Telegraaf en de Volkskrant lezers groeien de extremen
        En waar dit kabinet grossiert in tussentijdse trukendozen
     kan het radicale midden de zachte heelmeester spelen…

8.Apiedapie http://apiedapie.com/2014/01/08/participatiemaatschappij-en-hopla-alweer-een-stukkie-nieuwjaarsgedicht-erbij/
         Onderwijl zit Willy zich met Maxi aflijvig te vervelen;
         de dag die je wist is voorbij, het lichtje gegooid.
         Participeren in plaats van regeren, dat leidt tot het delen
         van een rijk waarin het niet vriest en waarin het niet dooit.
     Volg ze na – onze bovendanen – en wees tegen iedereen lief

9. Jan Krosenbrink http://jankroos.wordpress.com/2014/01/09/nieuwjaarsgedicht-2014-oba/
         het kiezen van ons bestuur is abusief
         zijn draagvlak bijna naar de kloten
         onder Willy en zijn onderdanen; nee niet fictief,
         gaan we al die zetels: verloten
      stuurlui, schroom niet als één der taken valt op jou

10.Bert Deben http://bertdeben.blogspot.nl/2014/01/laatste-strofe-oba-nieuwjaarsgedicht.html
         de beste stuurlui staan aan wal en ergeren zich blauw
         frustraties en verzuring als ik zo begin te lezen
         men heeft te veel, men had nog meer, men zou
         zo denkt de ecoloog, tevreden moeten wezen
     maar ’t bleef een jaar van de consumptiemaatschappij.




























Reacties (12)
 
Weg met oud en weg met fout, het schijnsel kan nu eindelijk komen...
Dat verbetering vooral ook bij jezelf begint, in aanmerking genomen.
Het mens heeft van nature lief, het paart en het bevalt
De kleur bepaalt het mens zijn niet, het zijn de chromosomen
Het is zijn nageslacht, waarvoor de oudere nu weer zijn vuisten balt
 
't geeft kracht, onsterf'lijkheid, dat nu nog kirt, maar straks zijn eigen woorden vindt


 
Vers 9. Mijn aandeel in het
OBA Feuilleton: NIEUWJAARSGEDICHT
en de laatste strofe vanavond, 10-01 ook toegevoegd. Daarmee is het gedicht nu 'af'!


Nieuwjaren.

Van een neutrino minder dan miljardste deel
gebakerd in een pak van mensenwoorden,
wat geeft verslindt wat gaf, hoe zo een mond te veel,
als we ook zachte zang en melodie van liefde hoorden.

Een lichtpriem op de kim, we noemen het “begin”
Het eerste woord, een nog onvoltooide zin,
een inzicht dat verdooft, verblindt,
dat je verwart, door jou aanvaard  – met tegenzin
het is zo klein, zo teer, het woord dat verbindt.

Er staat wat er staat, begin van een refrein
rijmen is niet mijn ding en bezorgt mij hoofdpijn.
Waarom reageerde ik zo volmondig met “ja, ik doe mee”
leuk het tweede feuilleton, een mooi proefkonijn.
Gelukkig is het nog lang geen tijd voor het resume.

Dus mag het stokje over naar een andere dichter.
Men spreekt van een nieuw jaar, maar ik voel me niets lichter
tussen stapels kranten, tassen, flessen en dozen.
Een beetje bang kijk ik naar de rommel van het verleden: wat ligt er
in het verschiet aan doorns en aan rozen…

Plots denk ik, weet je wat? Een wandeling naar de glasbak is een prima start.
Edoch, ik raak door al deze elegante flessenwerperij niet al te zeer verstard
en beschrijf na gedane zaken het menselijk leed op dit uur van de waarheid.
In Tolbert luidt men reeds de noodklok, met niet te verhullen smart
ziet de mensheid toe hoe het wassende water zich van de moegestreden kering bevrijdt.

Aan de rand van de woeste kolk weerklinkt de holle muziek van vluchtig vermaak.
het nieuwe jaar zoekt een eigen geluid, heeft last van de nasmaak
beukt tegen monden die klagen en treuren
mensen vieren waterig feest, spreken in grootspraak
moe van het nieuws en wat er staat te gebeuren
 
maar één man(vrouw) is moedig, trotseert de berichten van storm en zwaar
in golven of juist dat kwetsbaar kind van nu, met fijngevoelige snaar
en zullen zij een kleurrijk wereldtapijt naar harmonie kunnen weven
levens vormen in de zon, dat puntig licht met groots en weids gebaar
een roos en eigenheid laat groeien, bloeien om weer door te geven

liefde, daadkracht en bescheidenheid; voor nieuwetijds toveren nog onvoltooid
gaat het verrukkelijk geleidelijk gebeuren, als een heuvel die naar boven glooit.
Bij een enkeling begint het, en dan nog één, en dan nog één en dan nog één.
Wachten op de ander, een besluit, het wonder, dat is kostbare tijd vergooid.
Nieuwe jaren beginnen in jezelf, bij elke ademtocht, en dat bij iedereen.
 
Weg met oud en weg met fout, het schijnsel kan nu eindelijk komen.
Dat verbetering vooral ook bij jezelf begint, in aanmerking genomen.
Het mens heeft van nature lief, het paart en het bevalt
De kleur bepaalt het mens zijn niet, het zijn de chromosomen
Het is zijn nageslacht, waarvoor de oudere nu weer zijn vuisten balt
 
't geeft kracht, onsterf'lijkheid, dat nu nog kirt, maar straks zijn eigen woorden vindt
ontsnapt aan taal, surfend op het kleinste deeltje, sneller dan het licht geprint
in met pijn doorvlochten rijm, dansend door het schervend glas vol van goede zeden
werd hij nieuw geboren, met de onschuld van een schoongewassen kind
dat verdronk in druppels nieuws, gevallen op de plaat van hier en heden

alwaar de oude ouroboros zich laat bijten, in de staart van zijn verleden.


Lees meer...   (44 reacties)

 
O lieve heer, ik ben een arme ziel,
niet uit uw hand ontvangen, maar geboren
mijn moeder is haar maagdelijkheid verloren,
toen ze eens op een goddelijk lichaam viel.

Dat god'lijk lichaam, dat was dus mijn vader,
helaas heb ik hem zelf nog nooit gezien,
mijn arme moeder ook niet meer, sindsdien.
Maar daarom is het niet, dat ik u benader. 
 
Nee, eigenlijk wil ik u alvast vragen,
 mijn goedgelovigheid in aanmerking genomen,
of ik ook na mijn dood bij u mag komen,
 zo u dat wilt, zal 'k u dan ook behagen.
 
Kijk, 't loopt natuurlijk aardig vol daarboven,
met al die rampen, oorlog, hongersnood.
Kan ik vast reserveren voor mijn dood?
Dan zal ik vanaf nu in u geloven.
 
Ik heb wel eens gevloekt, dat spijt mij zeer,
maar dat moet u mij maar niet kwalijk nemen,
ik werkte me wel eens in de problemen
en dan had ik het eventjes niet meer.
 
Trekt u zich dat maar niet persoonlijk aan.
In liefdeswerk heb ik me wel bewezen,
ik ben al vaak de hemel in geprezen.
En schietgebedjes heb ik ook gedaan.

Mijn hardheid is ook eigenlijk maar schijn.
Dus, als u straks een plekje voor mij heeft,
maar niet te snel, 'k ben nog niet uitgeleefd,
dan zal ik u voor eeuwig dankbaar zijn.
 
                                                                    Babbelegoegje.
 



Lees meer...   (42 reacties)
 

Circle of confusion

Godsamme, zegt ze, wat had ik je lief,
het maakte me zo kwetsbaar en naïef,
zo aantastbaar en zo sensitief,
godsamme, zegt ze, lief, ik had je lief.

Het is niet zomaar bij een wip gebleven,
ik heb de liefde echt met je bedreven
en jij, ach nee, jij hebt me niet bedrogen,
ik heb mezelf gewoon wat voorgelogen.

Natuurlijk had ik het wel kunnen weten,
‘t was een illusie, zegt ze dan verbeten.
                       ©babbelegoegje
 
Godsamme, denkt hij, alles wat je deed,
dat deed me groeien , maakte me zo breed,
maakte me winnaar zonder dat ik streed,
’t was niet opzettelijk te hard dat ik je beet.

Nu lijkt het enkel bij een wip te blijven,
het achteraf mechanische gekroel van lijven,
Ik zag – je dacht: “Hij zal zich wel belazerd voelen”
Net als een kind dat je laat winnen bij het sjoelen.

Doe maar geen moeite, ‘k hoor je spreekt verbeten,
hoe ik in jou geloofde, dat zul je nooit weten.
                                         @vrederat
 
En hier voegde Vrederat nog het volgende aan toe:
Moraal.
Ja lezers, ook al leven we de zelfde uren,
het is toch niet gelijk wat we verduren,
het licht dat ik met dit verhaal op liefde werp:
Soms is het beeld te vaag, en soms is het te scherp.
 
Bovenstaande gedichtje, of eigenlijk dus de eerste helft (schuingedrukt), droeg ik vlak voor de vakantie over aan Simen Vrederat. Ik vond het nog niet af en wilde er nog altijd wat meer mee doen. Helaas vond ik daar de tijd eerst maar niet voor.
En toen Simen Vrederat zijn themaweken startte, heb ik het aan hem overgedragen in het kader van zijn project. opdat hij het af zou maken, in dezelfde stijl. Hier kun je meer lezen over zijn project.
  Themaweken project http://www.vkblog.nl/bericht/392487/Vrederat_Themaweken#commentaar
Simen zette zichzelf voor een bijna onmogelijke taak, door zich op het ingeleverde 'halve werk' van bekende medebloggers te storten. En hier kun je het resultaat zien van het hele project. Ik vind het knap werk en heel bijzonder.
  zie
http://hardslag.emkasharp.nl/vrederat

 illustratie: Lucian Freud painting 'Hotel Bedroom', 1954.
Lucian Freud is gisteren overleden. Klik hier voor meer info 

Lees meer...   (37 reacties)
 


 Als ik de vrienden kan vergeten,
die mij allang vergeten zijn,
krijg ik ook wel weer inspiratie.
Nu doet het even teveel pijn.
 
Als ik die vrienden kan vergeven
doe ik veel water bij de wijn,
maar wat er overblijft is water
met een klein vleugje roze schijn.
 
Er zit geen smaak meer aan, noch kleur,
het kan me zelfs niet meer bekoren
want alle tinteling die 't gaf
is eigenlijk allang verloren.
 
Kom, schenk mij een nieuw glaasje in
en laat me weer op vriendschap klinken,
want mijn vertrouwen is niet weg.
'k laat mijn frustraties slechts bezinken.
 
Er is altijd een nieuw begin
mijn kracht dat is mijn zelfvertrouwen
als je jezelf niet meer vertrouwt,
dan valt er niks meer op te bouwen.
 
Dus geef me maar een beetje tijd,
dan lik ik eerst mijn eigen wonden,
nu mijn vertrouwen in de mens
heel eventjes weer is geschonden.
 
                        Babbelegoegje. 

 

Lees meer...   (53 reacties)

 


GEDICHTENDAG. Nacht

ik ben te nuchter om me te verliezen
in loze woorden, 'k blijf nu graag bij zinnen.
Ik zal hem met mijn wellust niet vermaken.
Ik laat me gewillig strelen, maar zal niet in katzwijm raken
 
't is het verschil van dag en nacht,
het is te laat nu om hem te beminnen.
De volle maan beschijnt zijn ronde billen.
Ik maak hem nog niet wakker, maar ik zou wel willen
 
Voor hem is 't al vandaag, voor mij nog 'morgen.
Ik worstel met gevoelens diep van binnen,
wanneer hij met zijn handen langs mijn lichaam glijdt.
Het windt me op, maar hij heeft nu geen tijd
 
Nog eventjes...dan gaat zijn wekker af.
 Ik ben weer laat en hij moet vroeg beginnen
en om een anticlimax te voorkomen,
draai ik me om en zoek hem in mijn dromen.

Dit is een gedichtje, wat ik heb geschreven voor de gedichtenweblogdag van het VKblog.
Het VKblog wordt per 1 maart a.s. opgeheven en dan is alles daar verdwenen. Daarom zet ik het er meteen ook hier maar even op.




Lees meer...   (39 reacties)
                                                                                                                      
't Was met de rust in rusthuis Avondrust gedaan,
toen Joop een blauwe pil nam en zijn mannetje ging staan.
Daarmee is hij meteen maar snel naar oma toegegaan.  

 Wat ben je toch een mooie vrouw, begint hij opgetogen.
Ja ja, denkt oma, lief bedoeld, maar dat is vast gelogen,
omdat haar schoonheid in haar ogen met de jaren is vervlogen.
 
Je hebt zo'n leuke wipneus, heel aantrekkelijk voor een vrouw,
en daarom lieve Bep, ben ik zo stapelgek op jou. 
Dus kleed je nu maar heel snel uit, mijn piemel doet het nou.
 
Maar oma aarzelt eerst nog wat en durft niet toe te geven.
Hij zegt, toe... trek je bloesje uit, wacht maar, ik help wel even.
Dan peutert hij haar knoopjes los, terwijl zijn handen beven.
 
Ze sputtert nog wat tegen, maar ze voelt zich wel gevleid,
hoe lang is het wel niet geleden, dat ze heeft gevrijd. 
En dat ze mooie borsten heeft, dat is beslist een feit. 
 
Dan neemt ze zelf het heft in handen, maar haar handen trillen,
waardoor Joop dus eerder klaar komt dan ze zouden willen.
En dan komt net de zuster binnen en begint te gillen.
 
 Alle bejaarden schrikken en beginnen hem te knijpen.
Ze trekken snel hun kleren aan, dat zul je wel begrijpen.
Alleen 't lukt ouwe Kees niet zo, die worstelt met de pijpen.
 
Dan rennen ze de gangen door, achter hun rollator.
Truus staat nog steeds te trillen, maar dat komt van haar vibrator.
Er wordt door iemand aangebeld, het is een presentator.
 
Truus die doet open en hij vraagt, of hij haar iets mag vragen.
Terwijl Truus dan direct over haar kwaal begint te klagen,
is oma al dol enthousiast aan 't twitteren geslagen.
 
De presentator volgt haar, dus hij loopt achter haar aan
en laat Truus met de mond vol tanden bij de voordeur staan.
Op oma's kamer heeft hij toen het interview gedaan.
 
Joop ligt nog steeds op oma's bed om even bij te komen,
daar heeft de presentator ook een foto van genomen.
En stiekem weet hij ook nog op de zuster in te zomen,
 
die net druk bezig is, Joop weer nieuw leven in te blazen,
met mond op mond beademing, dat zal je niet verbazen.
Ze gaf hem nog wat blauwe pillen, ze dacht, dat die genazen.
 
Helaas, maar wel geheel in stijl, sterft Joop, met een erectie,
in het harnas dus als het ware, zo sprak ook één van de directie.
Truus zegt, hij ligt er heel mooi bij, zo stijlvol en zo sexy.
 
Ouwe Kees vraagt, of hij nu die blauwe pillen hebben mag.
En de zuster wordt gearresteerd, ook nog dezelfde dag,
men zegt, op heterdaad betrapt, daar ze net op hem lag.
 
Er belt nog iemand van de Telegraaf, die vraagt Joop aan de lijn.
Oké, maar 't wordt geen levendig gesprek, laat dat u duidelijk zijn,
zegt de portier, hij legt de hoorn naast Joop neer en neemt nog een slokje wijn.
 
De presentator smeert hem, hij heeft nu een goed verhaal,
een pittig interview met oma en veel fotomateriaal,
als het morgen op TV komt, grijnst hij, staan ze mooi voor paal.  
 
Een stille tocht door Amsterdam wordt al vast vastgelegd.
Dat op die dag ook net de huldiging van Oranje was, trof slecht,
zo kwam er van die stilte toen dus ook niet veel terecht.
 
Oma's toespraak werd ook helemaal door vuvuzela's overstemd.
en dat ouwe Kees een pil genomen had, dat zag je in zijn hemd.
helaas kon hij geen kant op, hij stond stijf tussen twee dames ingeklemd.
 
Maar dat nog even daargelaten, want dat ligt nu nog in het verschiet.
Misschien komt er nog een vervolg, maar misschien ook wel niet.
Ouwe Kees is weer naar bed gegaan, zoals je hier dus ziet. 
 
 
 
 
 











Lees meer...   (55 reacties)
 Snowwhite and the Broken Arm (1988) schilderij van Marlene Dumas (Kaapstad).
 
 
Treur niet als ik er niet meer ben.
Ik heb mijn genen doorgegeven,
de liefde, ook toen het geen echte liefde was, bedreven
en alles al een keer gezegd
en alles al een keer geschreven.
 
De here heeft mij niet geroepen,
althans ik heb hem nooit gehoord,
geen hoop en taal noch teken, nee geen woord,
misschien is hij me misgelopen.
Maar ik leef dus na mijn dood niet voort.
 
En wie ik was, dat zie je in mijn kinderen,
in hen is nog een stuk van mij verweven.
Ik heb altijd getracht, hen het goede mee te geven.
Toch komen zij ook voor 't kwaad te staan,
want 't kwaad zal vanuit 't kwaad ook verder leven.  
 
Met mij raakt er ook weer een stukje kwijt,
een stukje, van mijn ouders meegekregen
en dingen uit het diepste van mijn ziel, die 'k altijd heb verzwegen.
Die neem ik mee naar het verleden
en niemand komt dat stuk van mij meer tegen. 
 
Huil niet, als ik er niet meer ben,
want ik kan je tranen niet meer drogen.
En het verdriet hoort bij het leven, ik blijf nu onbewogen.
Kijk me dan aan, ik ben het niet,
je ziet de dood in de ogen. 
                                  Babbelegoegje.

 
Lees meer...   (32 reacties)
 
 Herman Brood. (1946-2001)
 
 
Ik sla mijn armen om je heen
en hoop dat je de liefde voelt
want woorden komen niet meer over,
hoe goed ze dan ook zijn bedoeld.

En ik probeer je te begrijpen,
al doet het me soms best wel zeer.
Je zou me nooit de rug toekeren,
maar ach, je bent jezelf niet meer.

Je troost me als je me ziet huilen,
al snap je dan ook niet waarom.
Ik troost me zelf met de gedachte,
dat je nog blij bent, als ik kom.

Dat ik je ogen op zie lichten,
heel eventjes, als je me ziet,
omdat je iets in mij herkent,
maar wat het is, dat weet je niet.
 
De woorden hebben geen verband.
We delen geen herinneringen.
Geluk is een momentopname
en samen kinderliedjes zingen.
 
                              Babbelegoegje.
 
Lees meer...   (63 reacties)

 
 
Daar zit ze dan, de kinderen zijn naar bed,
ze rookt haar laatste laatste sigaret
terwijl ze weet, het zal haar lichaam breken.
Wat is ze helder nog bij s'morgens vergeleken. 
 
Dan gaat ze maar, vergeet niet eens de pil,
terwijl ze zo graag nog een kindje wil. 
 
Zelf kwam ze uit een kinderrijk gezin,
ze is een kind van god, zegt haar vriendin. 
Haar moeder had de pil niet ingenomen
omdat de here in haar was gekomen. 
 
Ze wil zo graag een kindje van die man,  
terwijl ze ook wel weet dat dat niet kan. 
 
Onrustig ligt ze in haar bed te woelen,
als ze haar ogen sluit kan ze zijn lichaam voelen.
 Ze heeft zijn naam geroepen, smachtend, hard, benepen,
maar hij hoorde haar niet, of heeft haar niet begrepen. 
 
Ze heeft zich hunkerend, wellustig blootgegeven,
nu ebt de liefde langzaam uit haar leven. 
 
                                                                    Babbelegoegje. 
  
Lees meer...   (37 reacties)
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!

,

     

                Let op. Als je in de balk
              een berichtje plaatst, zal
              dit pas te zien zijn, als je
       deze weblog weer opnieuw opent.


     Welkom op mijn weblog.
                    
               Laat je met mijn vinkje
         meeslepen in een wereld vol
          van liefde, fantasie, muziek,
               kunst en romantiek.  
 
           
      
 
           ”"
            Deelnemer aan de OBA
      (Onafhankelijke Bloggers Associatie)



(Helder Camara, bisschop uit Brazilie)


  (Er zijn mensen die zo arm zijn,
 het enige wat ze hebben is geld)
 
Frysk - hollânsk wurdboek.
Nederlands-fries woordenboek.
          Type het woord in, dat je
          vertaald wilt hebben en
          klik op het gele cirkeltje.
         Je kunt daarna bij sommige
         woorden links onder op
         afspelen' klikken, om de
         uitspraak ook te horen.  


Another meaning. Stealers Wheel.
 Red red wine. UB40 with Bob Marley.
 
Mijn andere muziek, hier aanklikbaar:

*Placido Domingo & John Denver.
 
                        .
     Vissen in een vissenkom
           houden is ook
        dierenmishandeling






















laatste reacties
Rubrieken
Mijn laatste logjes.
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Mijn punt vrienden
Links
Gelinkt door:
spam poison
Free Humming Bird 2 Cursors at www.totallyfreecursors.com
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl